John Christopher – The death of grass

The death of grass is ronduit naargeestig. Het wordt aangeprezen als moderne klassieker maar er zijn ondertussen zoveel van dit soort it’s-the-end-of-the-world-as-we-know-it verhalen in omloop dat het niets nieuws meer biedt. Het uitgangspunt is wel vrij origineel: een virus roeit alle grassen ter wereld uit waardoor de hele voedselketen en de organisatie van samenlevingen plots op zijn kop staat. Inadequate reacties van politici zorgen voor hongersnood en anarchie.

Als ook in Groot-Brittannië de situatie hopeloos blijkt, wil de regering de helft van de bevolking uitroeien met atoombommen. Zodat de overlevende helft nog genoeg te eten zal hebben. Dat was het moment in deze roman waarop mijn suspension of disbelief in rook opging.

De hoofdpersonen worden getipt over de op handen zijnde maatregelen en vertrekken net op tijd uit Londen. Tijdens hun tocht naar het platteland (waar familie in een goed verdedigbare vallei woont) veranderen de onderlinge verstandhoudingen en blijken de mannen tot allerlei gruwelijkheden in staat.

De rigide jaren ’50 rolverdeling stoorde me mateloos en helpt ook niet bij het interessant houden van het verhaal. Het boek verzandt in eindeloze oorlogshandelingen. Voor een Apocalyps met commentaar op de menselijke natuur zijn ondertussen andere en betere opties beschikbaar. Waar blijft die nieuwe Resident Evil film?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s