Lila Bowen – Wake of vultures

Wat is er enger dan een monster dat kinderen rooft, martelt en opeet? (Donald Trump?) Nettie Lonesome heeft er in Wake of vultures een tegenstander van formaat aan. Zoals dat gaat in dit soort boeken heeft ze een jeugd als Assepoester (of Harry-Potter-onder-de-trap) achter de rug als het aangenomen kind van een miezerige rancher maar zodra ze haar ware aard begint te ontdekken na het verslaan van een vampier, volgen de avonturen elkaar snel op. Opeens zijn Nettie’s ogen geopend en ziet ze overal gevaarlijke, bovennatuurlijke wezens. Eén van hen neemt haar onder zijn vleugels en zo schopt ze het als niet-blank meisje tot Texas Ranger. De Rangers zijn er uiteraard niet van op de hoogte dat ze een vrouw is.

In dit verhaal worden dus duidelijk bepaalde platgetreden genre-elementen gebruikt maar tegelijkertijd is het fris, spannend en boeiend. Nettie is van Indiaanse en zwarte komaf en dat gecombineerd met haar vrouwzijn plaatst haar op de allerlaagste trede van de maatschappelijke ladder. Het minderwaardigheidsgevoel dat haar jarenlang door haar Pap en Mam is aangepraat is tastbaar en pijnlijk om te lezen. In weerwil van alle fantasie-elementen houdt de roman daardoor zijn wortels in de realiteit.

Wake of vultures leest heerlijk weg en de creativiteit spat van de pagina’s (de kapitein van de Rangers rijdt nota bene op een eenhoorn). Tegen het eind merkte ik bij mezelf toch een rem op mijn leesgedrag. Ik wilde niet dat het boek uit was maar vooral zag ik met angst en beven de climax van het verhaal tegemoet. Door de tienerleeftijd van de hoofdpersoon heeft de roman een Young Adult-sfeertje maar ondertussen gaan er om de haverklap mensen dood en dan niet vredig in hun bed maar doordat hun gezicht is weggevreten door een sirene, dat werk. De hardheid van het leven in het Wilde Westen en de wreedheid van mensen in het algemeen worden treffend overgebracht. Maar de gruwelijkheid had wat mij betreft een tandje minder gemogen. Vooral toen er sexueel geweld dreigde door een bende weerwolven dacht ik: moet dit nou? Voegt dit iets toe aan het verhaal of de boodschap die je probeert over te brengen?

En dan is er dus het mythische monster dat babies rooft. Nettie’s queste is het doden van dat beest, alleen dan zal ze rust hebben en niet meer gestalkt worden door spookverschijningen die haar hulp willen. Dat monster zal in mijn eigen hoofd nog wel een tijdje blijven rondspoken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s