Samantha Hunt – Mr Splitfoot

Samantha Hunt’s recentste roman is geen allemansvriend. Alle hoofdpersonen lijken in eerste instantie hoekige mensen in onaangename omstandigheden. Het boek leest daardoor niet zo soepel weg als Hunt’s eerdere The invention of everything else (over -onder andere- de uitvinder Tesla) maar de ontwikkelingen blijven intrigeren.

Het verhaal begint bij Ruth en Nat, twee wereldvreemde, op zichzelf aangewezen kinderen. Ze wonen in een weeshuis dat wordt geleid door een godsdienstwaanzinnige alcoholist die zich The Father laat noemen en het heeft meer weg van Guantanamo Bay dan een opvang voor beschadigde zieltjes. Als Ruth’s 18e verjaardag nadert en daarmee het eind van haar verblijf in het weeshuis, bedenkt The Father dat hij voor die tijd nog wat geld aan haar kan verdienen door haar als bruid te verkopen. Dat gaat niet zoals gepland.

Per hoofdstuk maakt het boek een sprong in de tijd en in het heden ligt de focus op Cora, de volwassen dochter van Ruth’s oudere zus. Cora is haar leven goed zat. Ze heeft een geestdodende baan en een getrouwde Neanderthaler als vriend. Dan ontdekt ze dat ze zwanger is en duikt opeens haar tante Ruth op. Ze hebben elkaar al jaren niet meer gezien. Ruth spreekt niet maar maakt duidelijk dat ze wil dat Cora haar volgt. Cora en de permanent zwijgende Ruth gaan op reis met onbekende bestemming.

De bieb heeft een spooksymbool op Mr Splitfoot geplakt. Het is inderdaad een griezelverhaal maar de angstfactor komt van mensen, niet van bovennatuurlijke krachten. En dat maakt het vaak onaangenaam in plaats van spannend.

Mr Splitfoot is ongepolijster dan The Invention en dat is op zich prima maar het proza voelt met vlagen ook gemakzuchtiger. De beschrijving van hoe de dagen zich aaneenrijgen terwijl Cora en Ruth de staat New York te voet doorkruisen zijn vaak ongeïnspireerd en lui. De personages op zich maken meestal benieuwd naar de rest van hun verhaal maar in de eerste helft (dit boek heeft 322 bladzijdes, reken maar uit) voelt de roman richtingloos. Het duurt te lang. Wat wil je zeggen met al die treurige mensen en situaties, Samantha Hunt? Uit frustratie heb ik het boek weggedaan. Later ging het toch weer kriebelen. Ik wilde weten hoe het verder ging.

De lyrische recensies op de cover zullen deels te maken hebben met Hunt’s originaliteit wanneer ze wel op dreef is. Als opgeschoten jongens de hoofdpersonen proberen te intimideren: “The black-haired boy strikes a hand gesture most certainly intended to be devil horns but which is, in actuality, the American Sign Language manual expression of the phrase ‘I love you’.” (p.234) Dat soort vindingrijk taalgebruik maakt het boek de moeite waard.

De interessantste figuur in deze roman is eigenlijk Mr. Bell, de con man die Ruth en Nat al tijdens hun verblijf in het weeshuis onder zijn vleugels neemt. Samen verdienen ze veel geld door te doen alsof de tieners met de doden kunnen spreken. De sekte waarin Mr. Bell is opgegroeid blijkt allerlei plotlijnen te verbinden. Zo wordt het op het eind toch nog spannend. Spannend als in een thriller, nu het eindelijk duidelijk wordt waar het verhaal naartoe gaat.

Zoals vaker had er wel wat geschrapt mogen worden in deze roman. Bijvoorbeeld de passage met een non die de komst van Cora en Ruth als een teken van God ziet en daarom haar klooster vaarwel zegt. Die hele lap tekst dient werkelijk geen enkel doel en zo zijn er meer functieloze uitstapjes. Samantha Hunt kan schrijven maar het zicht op haar positieve eigenschappen wordt in Mr Splitfoot danig vertroebeld door gebrek aan focus en overtollige letters. The invention of everything else kan ik wel van harte aanbevelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s