Thomas Olde Heuvelt – Hex

Vanaf het allereerste begin had ik gemengde gevoelens over Hex. Preciezer gezegd: na lezing van de eerste bladzijdes vond ik dit een flutboek. Wat een taalfouten. Wat een verschrikkelijke woordkeus. Zo praten mensen niet. En wat een onsympathieke personages.

Ik heb me door het begin heen geworsteld omdat ik te nieuwsgierig was naar waar de hype rond Olde Heuvelt nou op gebaseerd is. Al snel werd ik het verhaal ingezogen en heb ik met plezier de rest verslonden. Het leest als een trein. Qua opbouw zit het boek goed in elkaar. De gebrekkige beheersing van het Nederlands blijft zich wel constant manifesteren. Er wordt blijkbaar bezuinigd op redacteurs. Zo staat er na tig keer ‘redenatie’ opeens een keer ‘redenering’. (Dat is maar één van de talloze dingen die me het bloed onder de nagels vandaan bleef halen.)

Het verhaal: een dorp in Nederland leeft me de aanwezigheid van een heks. De heks is blind en geketend en kan in feite weinig. Behalve te pas en te onpas in het midden van de nacht in een slaapkamer verschijnen of bij een braderie buitenstaanders de stuipen op het lijf jagen. Iedereen in het dorp wordt gedwongen tot zwijgzaamheid. Ook fysiek zijn ze door de heks aan het dorp verbonden want als onderdeel van de vloek die dit alles mogelijk maakt wordt elke dorpeling die te lang buiten de dorpsgrenzen vertoeft suïcidaal en waanzinnig. Verkering met iemand van buiten wordt zo een ondoenlijke aangelegenheid. Al met al hebben de dorpelingen met de heks en bijbehorende etiquette leren leven. Maar de nieuwe generatie slaat aan het experimenteren met de regels. Alles gaat al zo lang goed, waar zit hem nou eigenlijk het gevaar in? Uiteraard loop alles dan op apocalyptische schaal in het honderd.

Olde Heuvelt is heel goed in het opbouwen van de spanning. Dat is ook waarom het boek zo lekker weg leest. Later in de roman blijkt hoe het begin al rechtstreeks vooruit wijst naar de climax van het verhaal. Ook leuk zijn originele vondsten als een heks die regelmatig in de woonkamer verschijnt en waar dan maar een doekje overheen gehangen wordt. Die praktische aanpak van het bovennatuurlijke versterkt de suspension of disbelief. Het is ook verfrissend hoe de Nederlandse setting geloofwaardig wordt gecombineerd met horror die meestal met het buitenland c.q. Amerika wordt geassocieerd.

De dorpelingen zijn overwegend onsympathiek. De motivatie voor het gedrag van de hoofdpersoon aan het einde van het boek kwam op mij behalve onsympathiek ook ongeloofwaardig over. De impact van de climax werd zo afgezwakt. Hier kan ik verder niets over zeggen zonder dingen te verklappen behalve dus dat als ik tot het einde toe mee had kunnen gaan in de gedachtegang van de hoofdpersoon dit een beter boek was geweest.

De personages zijn goed uit elkaar te houden doordat ze allemaal een eigen stem en karaktertrekken hebben. Dat is knap gedaan maar na afloop had ik van verschillende personages meer diepgang gewild. Van het boek als geheel eigenlijk. Want wat moet me hiervan bijblijven behalve dat het eng was? Na lezing van het eind had ik een nachtmerrie. Eng? Check. Verder heb ik nooit meer aan het boek gedacht. Behalve aan de taalfouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s