Helen Oyeyemi – What is not yours is not yours

Ik heb nog nooit een slecht boek gelezen van Helen Oyeyemi. Ook nu stelt ze niet teleur. What is not yours is not yours is een verzameling verhalen die heftig varieert qua onderwerp en setting. Niet elk verhaal is even sterk maar haar werk als geheel blijft van hoog niveau. Het zal ook met smaak te maken hebben. De bundel opent met wat begint als een klassiek sprookje (met alle cliché’s van dien) en daar heb ik dan meteen een licht allergische reactie op. Dat verhaal heeft ook nog (shock, horror) een open einde, zoals dat meestal het geval is met literaire short stories. Een reden om de woordenstroom daar opeens af te breken zag ik niet.

Over het algemeen weet Oyeyemi met bijna elke zin te verrassen. Haar personages hebben altijd onverwachte maar toch geloofwaardige reacties op uiteenlopende gebeurtenissen. Niemand kijkt op van een spook of een onbekende die in een verlaten huis de telefoon opneemt en de vis voert. Die gave om de lezer te verrassen zonder dat het een gimmick wordt, raakt denk ik aan de kern van waarom Oyeyemi zo’n goede schrijver is. Het werkt niet altijd maar meestal weet ze een organisch geheel te creëren. Er komen herkenbare mensen en emoties voorbij, in alledaagse maar toch ongewone situaties. Zo ontstaat een verhaal waarin alles ondanks de losse eindjes klopt omdat het, hoewel vergezocht, toch geloofwaardig is. Als dat vaag klinkt: lees het boek en ervaar het zelf.

Niemand heeft het ooit over hoeveel hetero’s er in boeken en films rondlopen maar het viel me in deze bundel wel op hoeveel personages een homosexuele voorkeur hebben. Qua diversiteit zit het snor, ook wat betreft etnische herkomst. “‘Sorry’ doesn’t sweeten her tea” is mijn absolute favoriet. Ik weet niet precies wat het zo geniaal maakt, het zal de combinatie van herkenbaarheid en magie zijn. Dat verhaal gaat over twee homosexuele mannen waarvan de één een blanke Brit is en de ander een Indiase Brit met twee dochters uit een vorige relatie met een vrouw. De plot draait min of meer om de favoriete zanger van de jongste dochter, die een prostituée in elkaar geslagen blijkt te hebben en de storm van reacties die dat oproept. Deze opsomming van feiten doet geen recht aan het verhaal (lees het zelf). Maar al deze mensen staan in theorie ver van me af en toch raakte het een enorme snaar bij me. En het verhaal werpt ook nog relevante vragen op over de cultuur en tijd waarin we leven.

In enkele gevallen lijkt Oyeyemi zich te verliezen in het construeren van zinnen in plaats van de inhoud een duidelijke kant op te sturen. De romanvorm past haar wat dat betreft beter. Daar werkt ze naar een duidelijk doel toe terwijl ze hier bijvoorbeeld in het verhaal over puppeteers maar door blijft meanderen over wéér een personage dat ik niet meer kan onderscheiden in de uitgedijde cast. Maar daar staan genoeg geslaagde verhalen tegenover. “Drownings” was ook briljant en deed me denken aan Iraanse verhalen over niet-westerse oorden waar absurdisme en knellende familiebanden regeren. Zelfs een minder verhaal refereert nog aan Buffy the vampire slayer. Wat wil een mens nog meer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s