Julia Alvarez – How the García girls lost their accents

Deze roman beschrijft de levensloop van de García zussen, die met hun ouders de Dominicaanse Republiek ontvluchten ten tijde van dictator Trujillo. Het boek gaat in episodes terug in de tijd. Met terugwerkende kracht komt de lezer erachter hoe het de García familie verging in de Verenigde Staten, hun nieuwe thuisland, en hoe het verder ging met de achterblijvers. Het geeft een mooi beeld van de veranderende Amerikaanse samenleving en de Dominicaanse cultuur maar vooral van hoe het is om als nieuwkomer een plaats te moeten veroveren in een vreemd land.

De Garcías gaan van luxueuze huizen met zwembad op de family compound, op hun wenken bediend door personeel dat ook op het tropische landgoed woont, naar een dagelijkse worsteling om het hoofd boven water te houden in de Verenigde Staten. De mater familias ging in de Dominicaanse Republiek als een soort koningin door het leven. In de V.S. besluit ze om dan maar het kantoor van haar echtgenoot schoon te houden en systematisch adresstickers van de tijdschriften voor de wachtkamer van zijn praktijk te pulken. Er is een groot gevoel van verlies, zowel in materieel opzicht als op het gebied van identiteit. Maar uiteindelijk begint de huisartsenpraktijk van de vader te lopen en komen de meisjes op hun pootjes terecht.

In eerste instantie deed het me denken aan het werk van Sandra Cisneros; in het bijzonder aan haar boek Caramelo, dat ook in episodes het verhaal vertelt van een Spaanstalige immigrantenfamilie. Maar Caramelo voelt een stuk fragmentarischer aan. Daar merk je hoe Cisneros het boek tussen haar werkzaamheden als docent door schreef. De hoofdstukken in How the García girls lost their accents zouden als short stories op zichzelf kunnen staan, ze roepen elk een eigen wereld en specifieke setting op maar vormen ook een gepolijst geheel. Alvarez geeft terloops ook een inkijkje in het leven van het personeel van de Garcías en dat geeft het verhaal nog een extra laag.

Het begin van het boek rept van vriendjes en echtgenoten van de zussen. Gelukkig blijft Alvarez niet lang hangen in relationeel gezever en duikt snel in de geschiedenis en onder de oppervlakte. Met elk hoofdstuk leer je de personages beter kennen en begrijpen. Deze roman stond al lang op mijn verlanglijst maar de lyrische aanbevelingen op de achterflap deden me vermoeden dat het misschien meer het onderwerp van de immigrantenervaring dan de kwaliteit van het boek was die zoveel positieve aandacht genereerde. Dat bleek niet het geval. Believe the hype.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s