John Harwood – The Asylum

Het is 1882. Georgina Ferrars wordt wakker in een instituut zonder te weten hoe ze daar terecht kwam. Er zit een gat in haar geheugen. Ze blijkt zich onder een andere naam als vrijwillige patiënt te hebben ingeschreven. Met behulp van een arts probeert ze de verdwenen weken te reconstrueren maar dan blijkt er op het door haar opgegeven thuisadres inderdaad een Georgina Ferrars te wonen. Die daar nog steeds is. Dus wie is zij? Wie is hier de bedrieger? En komt ze ooit nog weg uit die instelling, totaal geïsoleerd op het Engelse platteland, nu de arts denkt dat ze zwaar gestoord is?

Ik moest wennen aan het tempo van The Asylum. Dat ligt een stuk lager dan bij de meeste boeken die ik lees. Het doet denken aan romans uit een ander tijdperk en The Asylum sluit zich ook in alle andere opzichten aan bij de traditie van de gothic novel. Hoewel het een langzamer ritme heeft is het niet repetitief. De herinneringen die de hoofdpersoon langdurig vertelt (in haar dagboek) ondersteunen de voortgang van de plot. De auteur heeft een goede middenweg gevonden: wel de sfeer en ingrediënten van de gothic novel maar niet de wijdlopigheid qua taal.

Het duurde even, de spanning wordt langzaam opgebouwd, maar rond pagina 70 greep de sfeer me naar de strot. Het gothic genre bracht altijd al tot uitdrukking hoe vrouwen zich opgesloten voelden in de mores van hun tijd (vaak met een verlept landhuis vol duistere geheimen als hun gevangenis en symbool voor de echte samenleving) en waar de roman dit thema raakt, maakt het de meeste indruk. Georgina’s machteloosheid en angst zijn tastbaar. Toen ik Rose McGowan daarna bij The View zag kwam het in 1 klap binnen wat een relevante metafoor the madwoman in the attic c.q. asylum nog is. McGowan werd 20 jaar lang (!) zwart gemaakt door team Harvey Weinstein. Hij verkrachtte haar en omdat zij weigerde te zwijgen heeft hij haar al die tijd laten afschilderen als gestoorde vrouw. Dat niet geloofd of gehoord worden terwijl je de waarheid spreekt, weggezet worden als geestesziek en op allerlei manieren aangetast in je identiteit: het zit allemaal in deze roman.

Helaas laat de schrijver kansen liggen. Hij legt de nadruk op soapachtige ontwikkelingen terwijl het boek aan diepte had kunnen winnen door parallellen te trekken naar onze tijd. Het tempo zit af en toe in de weg maar waar het verhaal tijdelijk inkakt, loont het om toch door te lezen omdat er sappige onthullingen wachten. Er is een web aan mysterieuze familiebanden, romantische liaisons, dubbelgangers en een snufje lesbische verliefdheid. Ondertussen stevent de hoofdpersoon onvermijdelijk op tragedie af en hoop je als lezer dat ze de complexe intriges zal weten te ontwarren en zo zichzelf zal redden.

Met vlagen is dit boek heel spannend. Het is een effectieve combinatie van smeuïg en ouderwets. De climax boette wat mij betreft aan kracht in door gebrek aan geloofwaardigheid (weer een gemiste kans). The Asylum is onderhoudend maar beklijft niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s