Jennifer McMahon – The Winter People

Het loont om zo min mogelijk te weten over deze roman voordat je eraan begint. In het kort: Sara Harrison Shea stierf begin 20ste eeuw een mysterieuze dood in Vermont. Haar jonge dochter was pas overleden en het gerucht gaat dat Sara had geprobeerd om haar weer tot leven te wekken. Dat gerucht is gebaseerd op haar geheime dagboek, dat later werd teruggevonden en gepubliceerd. In hedendaags Vermont krijgt tiener Ruthie dat boek in handen en blijkt het akelig relevant voor haar eigen leven.

McMahon zet zonder grote gebaren in korte tijd een enge sfeer neer. In de verte doet het boek denken aan The Red Tree van Caitlín R. Kiernan. Het heeft dezelfde onheilszwangere ambiance en onbestemde, bovennatuurlijke dreiging.

De gecombineerde ervaringen van de diverse personages geven de lezer een steeds completer beeld van het gevaar. Dit doet de spanning nog meer stijgen: de lezer vermoedt wat er komen gaat terwijl het personage het nog niet kan geloven. Ook heeft de auteur verstand van taalgebruik. Elk personage heeft een stem met een duidelijk eigen karakter. Hier is een vakvrouw aan het werk.

Met twee tijdperken en heel wat figuren die ieder voor zich met dezelfde occulte zaken in aanraking komen, zou het verhaal chaotisch of repetitief kunnen worden maar McMahon behoudt het overzicht. Het bovennatuurlijke aspect wordt ook op overtuigende wijze gebracht. Het huiselijke staat meestal voor veilig maar zoals in veel horrorverhalen blijkt het in The Winter People verborgen gevaren te herbergen. De schrijfster zorgt ervoor dat je meeleeft met de karakters doordat zij en hun wereld zo levensecht beschreven worden dat de minder realistische elementen ook geloofwaardig gaan aandoen. Het zijn woorden op papier maar dit boek is echt eng. De dreiging kruipt onder je huid.

In het begin was het even wennen aan de fragmentarische stijl, aan alle verschillende mensen die aan het woord komen maar al snel zat ik diep in het verhaal. De urgente toon van het boek houdt de suspension of disbelief lang in stand. Totdat het hier en daar begint te botsen met karikaturale trekjes van bepaalde personages. De laatste 50 pagina’s begon ik me te storen aan de cliché’s die voorbij kwamen. Desondanks las The Winter People als een trein. Toen het uit was wilde ik alleen maar meer, verder lezen, weten hoe het verhaal na het eind van het boek verder ging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s