Nisi Shawl – Filter House

Van de 14 verhalen in Filter House vond ik er 6 heel goed. De rest was matig. The Raineses´, Wallamelon, The Pragmatical Princess, Momi Watu, The Water Museum en The Beads of Ku zijn stuk voor stuk pareltjes. Sommige stevig geworteld in de realiteit, andere pure fantasie.

In The Pragmatical Princess laat Shawl zien dat ze allerhande registers kan opentrekken wat betreft toon en taalgebruik. Het is een humoristisch sprookje vol gevatte dialogen tussen een prinses en de draak aan wie ze geofferd is. De strekking van het verhaal is ook gedurfd, al weet ik niet of dat Shawl´s insteek was. Ik kan er verder niets over zeggen zonder het eind te verklappen.

The Raineses´ is in feite een rechttoe rechtaan spookverhaal. Het krijgt diepgang doordat de lezer samen met de jonge hoofdpersoon observeert hoe de familie Raines hun personeel behandelt en stap voor stap doorkrijgt wat daarbij onder de oppervlakte meespeelt. En hoe sociale onrechtvaardigheid generatie op generatie in stand wordt gehouden. De eenvoudige constructie van het verhaal maakt het extra effectief. Op andere plekken in deze bundel verlies je als lezer juist het overzicht door nodeloos ingewikkelde openingsalinea´s of algehele vaagheid.

Bijna alle hoofdpersonen in dit boek zijn zwarte vrouwen of meisjes en er komen veel moeder-dochter relaties in voor. Op een enkeling na zijn alle verhalen verbonden met de Amerikaanse realiteit, of het nu ver in de toekomst speelt of niet. In de geslaagde verhalen had het realiteitsgehalte een impact. Helaas zitten er ook veel exemplaren tussen waarbij op zichzelf interessante elementen niet ingebed zijn in een goed verhaal.

Deep End, over een ruimteschip vol gevangenen op weg naar een nieuwe planeet (cliché alert), stopt juist op het moment dat ik nieuwsgierig werd naar hoe het verder zou gaan. Shawl levert een opzet voor een verhaal maar geen afwikkeling. Dat zorgt voor een frustrerende leeservaring. Het geeft de indruk dat ze haar deadline niet haalde en dan maar snel met een eind op de proppen kwam.

De sci-fi verhalen waren soms uitgesproken saai. Shiomah´s Land heeft een ad rem slot maar om daar te komen moet je ellenlange beschrijvingen van slaapverwekkende ontwikkelingen rond tweedimensionale personages doorploegen.

Shawl´s experimenten met structuur hadden heftig ingekort mogen worden door een redacteur. Little Horses (over een gekidnapte nanny) begon qua inhoud veelbelovend maar het valt uit elkaar door een gebrekkige constructie. Daarnaast bevat het een scène met sexueel geweld die geen enkel doel dient. Alsof een vrouw in die situatie zich ooit zo zou gedragen. Bij meerdere verhalen dacht ik: hoezo gaat deze vrouw nu uit de kleren? Ik had meer verwacht van een schrijfster die juist het vrouwelijk perspectief aan bod wil laten komen.

The Water Museum is mysterieus en grappig tegelijk. Scherp geformuleerd, met een beperkt aantal personages die meteen overtuigend neer worden gezet in een helder beschreven wereld en dito plot. Tot in detail verzorgd, met een consistent ritme. Precies wat ik miste in heel wat andere verhalen.

The Beads of Ku is de hekkensluiter. Een Afrikaans sprookje, geslaagd op alle fronten. Shawl laat zich hier weer van een heel andere kant zien. Was de rest van de bundel ook maar van dit niveau. Ik had hier graag een lovende recensie neergezet. De auteur heeft zeker talent maar het enorme verschil in kwaliteit tussen de verhalen onderling is onbegrijpelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s