Gillian Flynn – Sharp Objects

Een paar jaar geleden heb ik Gone Girl gelezen, het boek waar Gillian Flynn internationaal mee doorbrak. Hoewel heel goed geschreven was ik aan het einde blij geen seconde langer door te hoeven brengen in gezelschap van haar onsympathieke hoofdpersonen. Sharp Objects was Flynn’s debuut. Het is duidelijk van de hand van dezelfde auteur: evenveel flair en deels overlappende thematiek. De verteller daarentegen is radicaal anders en daarmee de toon van het hele boek.

Camille Preaker is journalist in Chicago en wordt op reportage gestuurd naar haar geboorteplaats in Missouri. Daar is een meisje vermoord. Camille wordt als insider geacht een human interest verhaal uit de lokale bevolking te peuteren. Want andere verslaggevers hebben met dat soort werk een Pulitzerprijs gewonnen. Met frisse tegenzin spoedt Camille zich naar haar moeder’s huis (de rijkste vrouw in de gemeenschap). Ze ontdekt al snel dat er nog een ander meisje is vermoord. Is hier een seriemoordenaar actief?

Je zou zeggen: een goudmijn voor een journalist. Maar Camille heeft zo haar eigen problemen, die exponentieel toenemen nu ze terug is op de plek waar die problemen ontstonden. Ze bijt zich vast in de zaak. In een waas van alcohol en slechte beslissingen ontrafelt ze uiteindelijk het mysterie.

Flynn’s wereld wordt bevolkt door verknipte mensen. Toch weet ze als schrijver te overtuigen omdat de gekte tot in detail geïntegreerd is in het dagelijks bestaan van haar personages. Iedereen, op allerlei niveaus, negeert wat ze liever niet onder ogen zien. Camille spit naar antwoorden voor haar werk maar ondertussen toont ze de lezer al het sociale gekonkel en de trauma’s die in deze gemeenschap onder het tapijt zijn geveegd. Háár trauma’s.

Alle personages worden treffend getypeerd maar vooral Camille is levensecht. Ik leefde met haar mee, werd in haar plaats boos op anderen en maakte me aan het eind zorgen om haar veiligheid. De gemiddelde thrillerauteur weet niet zo’n scala aan emoties op te roepen.

Aan Sharp Objects is niet af te zien dat het een debuut is. De sfeer wordt vanaf de eerste pagina consistent neergezet. Alles aan Wind Gap, Missouri is verstikkend, van het weer tot het sociale verkeer. De plot, de personages en de taal zijn tot in de puntjes verzorgd. Zelfs als het verhaal met vlagen (bewust?) op het randje van de parodie balanceert past de vileine toon van die scènes wonderwel in het verhaal.

Gaandeweg ontwikkelde ik een aantal hypotheses over wat er in Camille’s verleden gebeurd kon zijn maar ik zat er naast. Flynn weet haar informatie goed te doseren en uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik had nog honderden pagina’s meer kunnen lezen over Camille en ik kijk uit naar Flynn’s andere werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s