Tillie Walden – Spinning

Tillie Walden bracht een groot deel van haar jeugd door op de ijsbaan. Een normale dag betekende om 4 uur opstaan voor ochtendtraining, dan naar school en dan nog een schaatstraining. Daarnaast deed ze regelmatig mee aan schaatscompetities en testen. Alsof dat op zich niet zwaar genoeg was werd ze op school gepest, zat ze in de kast en had ze in emotioneel opzicht weinig aan haar familie. Hoe ze dat fysiek en mentaal 12 jaar volhield is wat ze onderzoekt in deze autobiografische graphic novel.

Halverwege het boek dacht ik: dit kind stevent af op een depressie of ze heeft er al een. Dat is ook het punt waarop ik me begon te identificeren met de hoofdpersoon. Walden dient haar levensverhaal zonder veel introspectie op en laat het aan de lezer om ervaringen te duiden.

Voor mij is dit een portret van een meisje dat zich door een depressie heen worstelt. Ze wil vooruit maar heeft niet het emotionele gereedschap of de ondersteuning om dat voor elkaar te krijgen en dus blijft ze worstelen. In materieel opzicht heeft ze niets te klagen (soms stoorde ik me aan hoe ze al haar schaatslessen/muzieklessen/een eigen auto om in te rijden als vanzelfsprekend leek te zien) maar in haar disfunctionele gezin is echte communicatie onmogelijk. Alle andere arena’s waarin haar leven zich afspeelt zijn net zo onveilig. Er lijkt geen plek voor haar om simpelweg zichzelf te zijn.

Walden maakte dit boek maar een paar jaar nadat ze deze ervaringen leefde. Haar doel was om over te brengen hoe het toen voelde en daar slaagt ze in. Maar ik vermoed dat er meer lagen in dit verhaal zitten, dat de auteur met de jaren en meer levenservaring bepaalde gebeurtenissen zal verwerken en herijken.

Dit is een heel specifiek relaas en dat is deels waarom het mij goed beviel. Het tempo is laag en de toon vrij somber en dat 400 pagina’s lang. Spinning zal niet iedereen aanspreken maar ik vond het de moeite waard. De eerlijkheid waarmee Walden haar familierelaties neerzet vind ik moedig. Hoewel de hoofdpersoon vaak op een afstand blijft weet de auteur toch allerlei emoties op te roepen (bij mij in ieder geval). Hoe ondoorgrondelijk de hoofdpersoon soms ook was, ik leefde met haar mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s